jueves, enero 31, 2008

Hoje tive uma boa noticia

E também alguem que conheço ligou-me e fiz-me muito feliz!!! So isso quero escriver...

lunes, enero 28, 2008

Orgullo y prejuicio

Que si soy yo asá... que si tú eres así... que si yo me siento así... que si tú me haces sentir así...
¿Cómo hacerse entender con alguien que ni siquiera escucha?
Cuando uno no está bien en ocasiones no tiene ganas ni de hablar, ni de escuchar, ni de hacer nada. Ni siquiera se discute con ganas, nada, nada.
Como dice un dicho "no se crece si no se asumen riesgos". Yo los he asumido, los sigo asumiendo. Me muestro abierta ante las expectativas que la vida me ofrece. Un ejemplo, cuando conozco a alguien interesante intento conocerle mejor, verle más veces. Si además ese alguien me gusta, aunque no haya sido sino una primera impresión... bueno, si de algo me fío (hasta ahora bien puedo decirlo) es de mis primeras impresiones, pues me muestro abierta y sincera, no tengo nada que ocultar. Sólo le rindo cuentas a mi propia conciencia y autoestima.
Lo realmente difícil es llegar a alguien que no quiere que llegues hasta él, que sí, que sí, repite, que sí quiere, pero se queda a medias, tiene miedo... Es difícil volar cuando se tienen las alas con alquitrán o ligeramente magulladas. Bien lo sé. Yo me aferré a quienes se acercaban a mí para darme ánimos y aunque algunos vinieron en forma muy directa y "poniéndome las pilas", notaba su amor a través de las palabras. Sólo me decían: mira dentro de ti, tú lo tienes todo, lo tienes todo. Alguien que te llama "complicada" cuando no descubre tu sencillez o cuando lo que ve de tu sencillez le abruma. No importa cuántas veces intentes explicarle qué te ocurre, cuántas veces lo escribas en tu blog, cuántas veces se lo hagas leer. Es alguien que no quiere, no puede o no sabe entenderte. Alguien que te recuerda todo lo que no es, que se echa piedras en su propio tejado, que te acusa de hacerlo tú para luego cuando te rebelas por tal injusticia, decirte que no te enfades, que no discutas...
Y no es que yo no sea fuerte, no es que yo no sepa quién soy y lo que quiero pero igual que alguien tenga una opinión tan desfavorable aunque sea por aferrarse a algo en tu contra y no porque en realidad piense eso de ti, pues igual me duele porque yo me doy sin mesura, sin medida, pensando que voy a ser siempre bien recibida porque, coño, SOY DIVINA, ¿quién no querría a alguien divino en su vida? Jo, sí que hay gente que esté mal si renuncia a eso... Ayer dejé que me hiciera daño, abandoné todo orgullo para ver cómo me aplicaba sus prejuicios... Yo asumo riesgos porque quiero asumirlos, porque la vida se trata de vivirla, ser feliz y conocerse. No disfruto con el dolor pero sí con la verdad. Yo voy hasta la verdad incluso a rastras no le tengo miedo, no podría vivir una mentira nunca más.
Y para verla (a la verdad), ayer tuve que lamerme unas cuantas heridas por la tarde. Suerte que conté con un amigo que me abrazó, me consoló aunque él estuviera ayer sin consuelo... Por algo puedo sentirme orgullosa de no contar con prejuicios y de amar a quienes quiero y perdonar a quienes no me ven. De perdonar incluso a mis enemigos, si es que todavía existen. De saber que si alguien se empeña en crear diferencias con una, en crear o provocar que se cree esa distancia a veces no es porque le guste esa distancia sino porque lo otro, la cercanía puede ser tanto o más peligrosa, tanto o más arriesgada, tanto o más descontrolada... Mejor un caos controlado que un paraíso descontrolado... Pues a mí, que me den 100 paraísos sin control porque quiero vivir en todos ellos, sin orgullo, sin prejucios...
Mare, yo me voy al mundo... no sé cuándo volveréeeeeee!

Quien no comprende una mirada, tampoco comprenderá una larga explicación

Estamos todos à procura dessa pessoa única que nos dará o que falta à nossa vida. E se não conseguirmos encontrá-la, apenas nos resta rezar para que seja ela a encontrar-nos…

I close both locks below the window.
I close both blinds and turn away.
Sometimes solutions aren’t so simple.
Sometimes goodbye’s the only way... (from the "Shadow of the day" by Linkin Park)
Hoy comienzo la oración...

L'un de mes anges qui m'appelle...

¿Será que los ángeles tienen teléfono y te llaman cuando parece que más lo necesitas?
¿Será que mis palabras dejan traslucir cómo me siento con tal nitidez?
¿Por qué renunciar a la calma que se me brinda a borbotones, a manos llenas? ¿A su voz que me acaricia incluso con un país de por medio? ¿Que me llama cuando sabe que he acabado de trabajar para ver cómo llevo el lunes? ¿Que no pregunta nada ni da por supuesto cosas sobre mi vida?
Hay quien necesita tiempo para comprendernos. Yo he necesitado distancia y ver con claridad que lo que me alejaba de él no era la intensidad sino la prisa. Necesitaba conocer, verme lejos de él para darme cuenta que le quiero en mi vida, a mi manera, despacito, que yo no tengo prisa ni para comprar el pan... Porque es luz, 100 % optimismo, que ha sufrido, como todos, pero que sabe que el amor existe porque está en él, porque se siente lleno, se lo ves en los ojos, se lo notas en la cara, lo sientes en sus manos. Está 100 % vivito y... coleando

Caléndulas


¿Puede una flor abrirse
recién mojada por las gotas de rocío
y no impregnarlo todo de ese
suave olor a mojado dulzón?
No, no puede, mojaría incluso las tierras
secas del más áspero desierto...
Aunque si el desierto usa impermeable...

They tried to make me go to rehab but I said no, no, no...

El universo sabe lo que hace con y por nosotros. A veces sólo hay que dejarle hacer, es sabio, no resistirse, no aferrarse ni pretender que las cosas, las personas no son como son. En ocasiones una persona puede tomar una decisión y arrepentirse. En otras, el arrepentimiento viene cuando no se toma dicha decisión.
Por mi calle pasa una línea de autobús que da vueltas y no tiene trayecto, quiero decir, una puede subirse y parece no faltarle nada, con sus asientos, su combustible, sus ventanas, la ruta... Pero los asientos no están forrados, las ventanas no están impermeabilizadas y el conductor no se sabe la ruta. Y para colmo hay huelga de conductores de autobús que se niegan a alcanzar un pacto. Hasta ahora he sido "flexible" quiero decir, si el autobús no iba bien, no importaba porque o bien tomaba otro autobús de vez en cuando, salía antes de casa para llegar adónde quería ir o utilizaba otro medio de transporte. Sin embargo, de tanta vuelta, de tanta noche con desasosiego, sin frío, sin calor, con una temperatura aparentemente agradable pero que no calienta ni tienes frío, que no sabes si quitarte la chaqueta o dejártela puesta, de todo eso... yo quiero bajarme en la próxima parada, aunque tenga que seguir a pie.
Puede que mi ruta sea complicada pero también hay trayectos aparentemente demasiado simples que rascando un poquito te das cuenta que, cuando menos te los esperas, encuentras unas obras que hacen que el recorrido se modifique. ¡Suficientes obras hay ya en Barcelona como para tenerlas también dentro de una!

viernes, enero 25, 2008

Monsoon's wedding

Qué serán lo que tienen los ritmos de ese país que desde la distancia y mi ignorancia me fascina: India. Qué será el encanto supremo de la película "La boda del Monzón", poesía, color, emoción y una lección de humanidad. Qué será que tienen esas imágenes teñidas en ese maravilloso naranja energizante que me trae siempre el mismo sentimiento al corazón: se puede ser feliz y así una lo desea. No hay más que lanzarse dando el 100 % de una misma, si hay que llorar, se llora con la máxima de las congojas, si hay que reír, se ríe a mandíbula batiente y si hay que amar... si hay que amar, se entrega una sin guardar resquicio alguno. Ahora que estoy en mí, ahora que estoy completamente en mí, que no hay rencor, que no hay odio (la rabia en algún momento me nubló el buen juicio y la calma necesaria para no odiar), que no hay miedo a entregarme, a darme por completo, despacio, a mi manera, con calma, con mucha paciencia, con mucho cariño, tratándome con respeto, con consideración, siendo valiente, ahora que todo eso está en mí o que lo he recuperado, que me siento feliz... ahora estoy preparada para volver a amar y esta vez lo haré a mi manera, a mi ritmo, a mi tiempo, suave sin imitar a nadie; ir cada día a la fuente de mis deseos, que está en mi rinconcito más interno, más dulce, más inocente (¡qué hermoso sentir que la inocencia está todavía en mí! ¡Cómo me alegra y me enorgullece haber sido capaz de cuidar esa parte, de hacerla crecer, de desear que aumentara hasta el infinito!), ir cada día a llenar el cántaro no para dar de beber al sediento - el sediento cuando lo está y mucho bebe cualquier cosa, casi no aprecia la diferencia entre un buen agua y un mal vino - sino para arrojarla junto al agua de alguien y formar una corriente, salvaje, como yo, apasionada y valiente, como yo, tozuda que se empeñe en saltar peñascos... como yo, con sus rápidos, saltos de agua y cascadas... suave y persistente, con fuerte voluntad... como yo...
Todo eso va a traerme el futuro, puedo verlo... como si ya una parte estuviera aquí...

martes, enero 22, 2008

Empezar despacio

Todas las mañanas, todos los días con todas sus noches, con su cuerpo caliente ahí detrás,
sus besos suaves, su ronca voz...
Voy a empezar despacio... de nuevo... pero despacio
para lograr lo que deseo...
vivirlo como si ya existiera, siguiendo los consejos
de mi angelita bloguera, imaginar
la fantasía de tal manera para que se dé
para que se sienta...
Con él yo voy despacio,
dibujando primero sus ojos, luego sus labios...
Su risa fresca, sana, casi infantil,
su inteligencia intacta
y la sensibilidad a flor de piel
Con él yo empiezo la vida despacio, suave
recogida en su abrazo,
caminando, sin desfallecer,
luchando, sin fatigarme,
amando... sin esconderme.
La vida empieza hoy, hoy que amo por completo.

Sol de medianoche


Como ese sol que me ilumina todo el día
así es tu sonrisa en la oscuridad de la madrugada aún sin mañana...

domingo, enero 13, 2008

La meva palmera/Mi palmera

Fa més de 5 anys em van donar un pinyol a la Fira del Turisme de Barcelona a la taula de la Comunitat Valenciana. Del pinyol havia de néixer una palmera tímida, només li van créixer unes quantes fulles, creixia i creixia fins que la vaig haver de transplantar... Des de llavors ha enfrontat nombrosos enemics (les buretes del meu cunyat, el rebuig de ma mare, la manca d'aigua provocada, etc.), de vegades fins i tot he pensat a desfer-me'n però no, hi ha alguna cosa que encara fa que em senti ben pròxima a ella.
I avui que m'he despertat bastant d'hora tot i que he trigat a llevar-me (una amiga que vaig visitar divendres i que de tant atrafagada que estava em va semblar que passava de mi, però no, pobre, només estava enfeinada. "Caro, fa un sol meravellós, que dorms encara? Reina, trova la força que tens a dins, reina, vinga, vinga" Ai, Carmeta, sí que dormia, sí!), avui tenia ganes de veure com estava la meva planteta: li han crescut un parell de branquetes amb les seves fulles ven punxagudes i verdes!! De tan contenta que n'estava, m'he emocionat, fins i tot he vessat un parell de llagrimetes. La palmereta meva, de la terra dels meus avis, del meu pare, d'Elx, de ben a prop d'on són part de les meves arrels... Així ha de ser la meva vida: lluitant, s'ha de continuar lluitant per aconseguir allò que ens faci més feliços i lliures, millors persones, per tenir més amor...
:::::::::
Hace más de 5 años que me dieron un pinón en la Feria del Turimos de Barcelona, en la mesa que pertenecía a la Comunitat Valenciana. De ese piñón iba a nacer una tímida palmera, sólo le crecieron unas cuantas hojas, crecía y crecía hasta que la tuve que transplantar... Desde entonces se ha enfrentado a numerosos enemigos (las colillas de mi cuñado, el rechazo de mi madre, la falta de agua provocada, etc.), a veces hasta he pensado deshacerme de ella pero hay algo que todavía me hace sentir bien cerca de ella.
Y hoy que me he despertado bastante temprano aunque he tardado en levantarme (una amiga que visité el viernes y que como estaba tan atareada me pareció que pasaba de mí pero que, no, no era eso, pobre, sino que tenía mucho trabajo. "Caro, brilla un sol maravilloso, ¿todavía estás durmiendo? Reina, encuentra la fuerza que tienes adentro, reina, venga, venga". ¡Ay, Carmeta, sí que estaba durmiendo, sí!), hoy tenía ganas de ver cómo estaba mi plantita: ¡le han crecido un par de ramitas con sus hojas tan puntiagudas y verdes! De lo contenta que estaba, me he emocionado y hasta se me han saltado un par de lágrimas. Mi palmerita, de la tierra de mis abuelos, de mi padre, de Elche, de tan cerca de donde están parte de mis raíces... Así tiene que ser mi vida: luchando, hay que continuar luchando por conseguir aquello que nos haga más felices y libres, mejores personas, para tener más amor...

jueves, enero 10, 2008

I'm falling down

I have no water I can't resist life in desert without it... Just fire, I feel furious fire deep inside of me. Don't know how it raised, don't know how I fed it, who fed it... Just feel it there where no hope is left... Fire is consuming me, I need some water to put it off...
Just need messages like the one included on the video below...

Mi mayor triunfo futuro

Hay derrumbes, peldaños rotos, algún andamio mal colocado o mal sujeto, edificios aledaños que se caen a cachitos, a trocitos pequeños, como cuando se deshace Matrix (vid. película del mismo nombre)...
Veo los pedazos caer, los veo siquiera rebotar contra el suelo más o menos suave, más o menos lejano... Me irrita el ruido, me estresa el movimiento pero adentro, adentro estoy... sorprendentemente tranquila, increíblemente pacífica. Supongo que pienso: ¿qué es un pequeño edificio que se dinamita ante el derrumbe de la pirámide que contemplara? Es una tranquilidad extraña, me siento extraña, volver a recolocar ciertas piezas del rompecabezas pero... yo mejor opto por empezar otro, otro bien distinto. Me congratula pensar que esta vez soy consciente, soy perfectamente consciente (de nuevo conocía desde el origen el derrumbe, como quien viene del futuro y se va tres años atrás, sabe qué ocurrirá en cada momento... así, viajera en el tiempo, "Caro, la viajera del tiempo y el espacio" :) ).
Ahora toca alimentarme bien de nuevo, sanarme para mi mejor triunfo, el que esté por llegar, por el que hay que luchar...

miércoles, enero 09, 2008

Camino lento

Mi cuerpo me está dando un aviso (otra vez). Llevo unos días con la energía por los suelos pero ayer ya me levanté con décimas de fiebre y continuó toda la mañana. Me vine a casa. Hoy al levantarme, la cabeza me daba vueltas, simplemente no podía con el cuerpo, no podía incorporarme. Necesito descansar y no creo que sea físicamente.
Eso voy a hacer porque si mi cuerpo pide, mi cuerpo sabe y yo hago lo que él quiera. Nunca más en lucha conmigo misma. Nunca máis...

martes, enero 08, 2008

Lisboa


Un día reflexionando sobre las ciudades que albergan recuerdos, que uno ama u odia dependiendo de las vivencias que haya experimentado en ellas, me di cuenta de lo que debía hacer para intentar paliar ese recuerdo emocional. En más de una ocasión confieso que mis recuerdos son puramente emocionales, si acaso hago alguna concesión es sólo para vislumbrar un recuerdo sensorial, principalmente un olor o una sensación física que experimentara.


Llevo un tiempo con ganas de ir a Lisboa. En muchas ocasiones he oído que es una ciudad que no está del todo bien cuidada, bastante ajada pero... a mí precisamente lo que me atrae de la idea de visitarla es ese posible estado perjudicado, esa sensación bohemia, de desolación que a mí tanto me gusta: suelo pensar que es en esas situaciones cuando más a gusto me encuentro, la eterna melancolía. Por si fuera poco, tenía yo un amigo lisboeta que no se cansaba de contarme mil y un detalles de su adorada ciudad, mi Nuno de mis amores del que sé que anda por tierras orientales. Por ello, resuelta a conocer esa ciudad, dejo escampar mi deseo por doquier. Hay quien no se manifiesta y otros que sí lo hacen positivamente. Tengo en mi haber ya 2 intentos de ir, ambos en los 6 últimos meses. Y es un tanto frustante. En ambas ocasiones la idea surgió en ir con un amigo. Para mí esa es la forma ideal de visitar un lugar puesto que me resulta mucho más cómoda, mucho más satisfactoria que hacerlo primero sola (hace ya un tiempo que me gusta la compañía en los viajes. No es que no me gustara viajar sola sino que a veces la energía de una es limitada y con el apoyo de otras personas se suelen hacer más cosas) y segundo, en pareja. Yo no quiero añadirle ningún componente "romántico" a ningún lugar en el que esté porque luego me cuesta deshacerme de las emociones y tardo en volver a determinados lugares y oye, simplemente no me provoca hacerlo así. Por eso en esta ocasión también pensé "qué bien, podré visitar la ciudad de buen rollo, con un colega". Pues no, en esta ocasión tampoco va a ser...
En ambas ocasiones ha sido por cuestiones de trabajo, quiero decir de desplazamientos de trabajo o por exceso del mismo, cosa que actualmente no me sucede (y espero que me ocurra pronto, sé que ésa es la técnica que me llevará hacia delante). En fin, ha sido una frustración porque me hacía ilusión, soy como los niños, de ilusión fácil, con casi cualquier cosa puedo llegar a ser feliz. No sé si la persona con la que iba a ir haya entendido mi reacción, me da que la ha malinterpretado porque aun siendo un amigo suceden "cosas" entre nosotros. Pero, ¿cómo hacerle entender que es sólo purita frustración de una ilusión nada más? ¿Cómo hacerle ver que no albergo sentimiento "romántico" alguno hacia lo que sucede entre nosotros? ¿Cómo hacerle entender que, queriendo o sin querer, haya yo aprendido a no "hacerme ilusiones" con nadie? ¿Cómo explicar algo que ni yo misma comprendo? Que he aprendido la economía emocional, que no es que me guste pero sé que me llevará tiempo aprender a olvidar ese aprendizaje...


Además, en mi cuerpo parece que se incuba alguna gripe o virus similar...

Y cuelgo una fotito de Lisboa para hacer boca cuando a la tercera (que será la vencida) recorran mis pies, se cansen mis piernas, esas callejas divinas y vuelva a probar ese "bacalhau" portugués que me apasiona...

lunes, enero 07, 2008

Análisis de conciencia en el nuevo año

En mi camino hay alguien que siempre me dice "sí", sin condiciones, sin un "pero", sin frenarme. Alguien que me lo da todo, que se entrega, que me acepta tal como soy, que se da, que me deja ser tal como soy, que me acepta, con el cual estoy tranquila también cuando no estoy a su lado físicamente él, que me ama... al que me resisto a amar, del que hace poco me he alejado porque yo... no sé si soy capaz de amar ya, así tranquila, no sé si busco de manera expresa hombres que no me quieren para estar tranquila conmigo, para no darme. Y con él, que siempre me dice que sí, incluso cuando le haya dicho "no puedo, no puedo estar contigo porque no te amo, no quiero darte tan poco", que me todavía me busca (...y me encuentra) con él... estoy reconsiderando mi elección porque quiero ser tan valiente como él.. o quizá sólo arriesgarme de otra manera. Deseo aprender eso de él aunque actualmente esté viviendo una era "indefinida" que no me tiene contenta, con la que soy feliz porque es mi elección ser feliz, porque esa elección la hice hace mucho tiempo, porque soy libre ... Suerte que valoro siempre diferentes puntos de vista desde los que considerar mis opciones...
Alguien que me dice "yo voy cuando tu quieras", aunque se equivoque cuando lo escribe porque no es su idioma materno. A alguien así... ¿seré capaz de no abrazarle en mi vida en busca de ese alma gemela que todavía no he encontrado y no sé si voy a encontrar? ¿Tan fuerte creo ser? ¿Soy tan fuerte de renunciar a una paz que se me brinda por el deseo de hallar la mía propia y después compartirla? Uno de mis defectos se revela... ese orgullo....

La calma que precede a la tormenta

Miro hacia adentro y me noto muy extraña, como un volcán justo a punto de explotar pero no es fuego lo que estoy sintiendo, es agua, es una gran riada, una de esas que arrasa con todo. Estoy abriendo los diques, los que aprendiera a hacer cerca de los Países Bajos donde son unos expertos en diques, pólders y medidas de contención del agua varias...


Presiento la gran cascada desde la que saltar libre a escasos kilómetros y no sé si estoy preparada, no sé si recordaré nadar, no sé si alguna he sabido nadar como veo que se avecina, no sé si eso lo puede enseñar alguien o si me tocara aprender otra cosa sola, de nuevo...


Continuo aprendizaje el mío, sólo desde la situación de "dialéctica de poderes", sólo desde las situaciones que me exigen una lucha, quizá una flexibilización, normalmente con personas con las que comparto algo pero que son diferentes a mí, que yo siento que lo son. Aprender a reafirmarme desde la diferencia porque no en vano siento que soy rara de narices, que cuando soy yo, no padezco, no estoy confundida, no necesito: cuando soy yo sólo disfruto, me comparto. Luego la realidad, la parte terrenal, la parte limitada en el tiempo (que también es parte de mí aunque mi lado espiritual se resista, no quiera, no quiera...) comprueba que eso del "ser", eso del "no tener" está bien y le gusta pero quiere ser práctica, quiero serlo... Y yo, ahí en medio, me siento estirada por dos fuerzas poderosas, cada una hacia un lado, cada una hacia un destino...

viernes, enero 04, 2008

Escalerita

Estoy en un rellano, en una escalera ancha... Veo los tramos que he subido, distingo el próximo por empezar pero no más allá. Estoy en ese rellano, iluminado apenas, con un poquito de humedad, sigue el invierno calándose en mis huesos, a veces noto pequeños charquitos de agua rodeando mis pies. Noto las gotas caer por mi espalda, llevo el cabello todavía mojado de nadar.
Ahora se tercia seguir ahondando en mí desde el camino, no abandonar la lucha que tanto costó pero que ahora parece fluir. Toca ponerme la capa de heroína y venir una y otra vez a mi rescate, una y otra vez, cuantas veces haga falta.
Estoy en la escalera, es probable vuelva a caerme pero siempre conmigo, conmigo siempre...

martes, enero 01, 2008

BIENVENIDO 2008

Le doy la bienvenida a este año bisiesto, a sus 366 días y noches aunque sea la tarde del primero de sus días. Le doy la bienvenida a otro número, par, a otro año, a las expectativas que en mí genera, a la alegría que en mi pecho alberga, a las resoluciones/decisiones que al pensar en este nuevo año se cobijan en mi mente, mi alma, mi espíritu entero y felicidad, a los amigos que trae, a las personas que me acompañan en el camino, a mí misma, a la familia que me quiere y acepta tal como soy.
Y con mi energía, felicidad, alegría, determinación, voluntad, cariño y confianza cada vez más plena sigo caminando, yo sigo caminando, dando saltitos, sintiendo batir las alitas...