El agua, elemento básico en la composición de nuestros cuerpos y clave del desarrollo de la vida en nuestro planeta, está destinada a estar en movimiento...
Datos personales
- la chica maravilla
- Sé por dónde voy, cómo voy y qué llevo: voy por mi camino, con calma y respeto, sin miedo, llevándome suave por el sendero...
domingo, junio 25, 2006
La verdad... a día de hoy
viernes, junio 23, 2006
Verbena de San Juan, un año después

It seemed it was soo long ago but only a year has passed and like this fire, that everything cures, I feel more relieved and healthier.
These are the public holidays of my father's homeland and, little by little, I'm letting my inner "Alacant" coming out my soul.
Dancing, drinking some juice fruits and meeting people. These are my wishes for this special night, apart from releasing the latest of my fears, burning out with the fire.
Visca Sant Joan, com si fos San Fermín!!!
miércoles, junio 21, 2006
Ésta es una parte de mí.
martes, junio 20, 2006
Aquí estoy yo
Ayer un ángel me tocó. Empezó a exorcizar todos los males que quedan en mi cuerpo para acabar besándome suavemente en la frente. Un ángel que sólo podía ser Piscis. No me pregunten por qué sólo podía haber nacido en el período en que lo hizo y estar influido por los aspectos más etéreos de la existencia. Si alguien que lea esto es Piscis, entenderá al instante a qué me refiero. Las meigas haberlas, haylas.
Un ángel al que pienso seguir visitando para que me ayude a expulsar los fantasmas ocultos en mi ser, en las capas más ocultas de mi piel, de mis entrañas y que propicie que el momento tan delicioso aunque duro que estoy viviendo sea intenso y auténtico. Así me quede amoratado todo el cuerpecito. Para decir de una vez por todas "aquí estoy yo" y al que no le guste, que reviente.
lunes, junio 19, 2006
Insultos a la inteligencia
A vuelta un poco de todo, amistades que me cuestionaban o me acusaron de cosas inciertas, de parejas que me defraudaron, trabajos que no duraron, compañeros injuriosos, vengo a caer en la cuenta que a pesar de todo esto (como no podía ser de otra manera), permanezco en pie, qué digo, he renacido. Con nuevas alas e ilusiones, sabiendo que soy capaz y que soy feliz con mi idiosincracia, con mis límites aunque no con mi perfil emocional.
Más entera, más segura, más cuestionadora, menos intrigada, menos redicha y, por encima de todo, infinitamente más tranquila y apaciguada, averiguo que todo lo que necesito está al alcance de la mano y que sólo debo estirarla con precisión y sin congoja: ha llegado el tiempo de disfrutar y de gozarme. No más mentiras ni insultos a mi inteligencia: crecí antes que muchos de mis contemporáneos y mientras algunos buscan dentro de sí mismos la paz que no supieron crear preocupados primero por hallarla fuera, yo vuelvo a ella porque para "adaptarme" decidí olvidarme. Señores y señoras, "nunca máis". Esto puede certificarlo quien sea necesario de que "nunca más volveré a pasar hambre emocional". Me voy a comer todos los panes con deliciosas capas de cariño que sea capaz, bien de hornear, bien de encontrar... Ya se sabe que no hay precio para determinadas cosas y el amor es algo que no puede ni podrá comprarse.
Difiero de las gentes que se niegan a conocer lo que un alma inocente y cándida, más allá de lo que los años de estudio hayan producido en la sección craneal de la memoria, está intacto y puro. Sí, porque todavía existen personas con el corazón sin maldad, libre de pesos superfluos. Soy una muestra de ello. Puede que dicha circunstancia sea un impedimento para el desarrollo correcto de una sociedad pueril y caprichosa... feliz estoy de que sea un desarrollo metafísico el que en mis circunstancias ocurre.
Me alejo de lo que me hiere y me rechaza: ha llegado el momento de "al pan, pan y al vino, vino"
Y como buen vino, con los años, me vuelvo de pura añeja, más sabrosa... "Chin chin"
Salud!
jueves, junio 15, 2006

PAMUKKALE
"Castillo de algodón" en turco.
Ante esta imagen natural, la impaciencia, mi impaciencia, la maldición que casi me ha definido toda la vida se calma de forma instantánea.
Zarandeo los hombros, ya más habituados a ser zarandeados (practico ejercicios que me ayudan a ello) para descolocar de una vez por todas la cabeza, yo solita, sin ayuda o perjuicio de nadie más. Es un verdadero placer.
Siento el meridiano izquierdo un pelín descompensado, veré qué pueden hacer el lunes unas manos expertas para restaurarlo. Por lo demás, sigo respirando con las entrañas, buena señal.
Buenas noches, corazón, bona nit, amor.
martes, junio 13, 2006
Soy un albergue
albergo la esperanza otrora perdida
soy el hogar de la paz, en mí no cabe la desidia.
Cobijo en mi seno todo tipo de remedios que reparto
será cuestión de también yo probarlos,
respiro, satisfago el anhelo de mi más profundo ser,
rocío con espinas dulces mi pasado,
rocío de perdón mi camino.
***
En mi sentir aguardo un día concreto
albergo la ilusión jamás desconocida
soy la lumbre de la alegría, en mí no existe la perfidia.
Recojo en mi pecho aromas para formularlos,
respiro, de nuevo, nutro de aire mis deseos,
expulso la ponzoña de los meridianos de mi cuerpo,
expulso la desilusión de mi trayecto.
***
Soy un albergue de ilusión, alegría, plenitud y amor,
un amor que nunca muere, que está renaciendo,
que cada día, a cada hora es más intenso,
el amor del que estoy hecha me recuerda
que está vivo, que yo aún estoy viva
debo gozar cada día, cada minuto,
cada décima que el porvenir me prepara,
lo bueno llega poco a poco,
lo bueno espera, nunca desespera,
lo bueno acuna mi ser, mi amor eterno.
A veces, puede que me confunda
pero siempre he sabido dónde está lo bueno.
***
Soy un albergue de paz y luz,
un albergue de alegría,
yo soy lo bueno.
lunes, junio 05, 2006
Des ailes
Le sento piccole nella mia spina, morbide, sono appena nate un'altra volta.
Da tanto tempo le aspettavo e sono già proprio qui.
Les ales del temps, de la llum.
Encara hi ha trossos obscurs, no sé si mai en gaudiré de la llum plena, és difícil...
ja feia molt que no volava.
Loro mi aspettano nascoste , benché siano grandi...
M'agrada el ronroneig de l'aire entre elles, a cada batuda, tot just s'enlairen soles.
Saber que el camí és difícil, potser no ho aconsegueixo.
bé em mereixo cuidar-me a mi mateixa.
Em costa no preocupar-me abans pels altres...
solo ci stiamo loro ed io..
Ne ho paura, ne ho tanta paura.
La prima volta che non so se riuscerò, che non ho speranze
Ma devo cavarmela da sola

