viernes, diciembre 28, 2007

Sóc una persona que aprecio molt la hipocresia

I tant que l'aprecio! Què seria de nosaltres si no fós així? Imagina't haver de dir sempre la veritat, de confessar els nostres secrets més profunds, imagina't, no sé, que un noi que coneixes et demana "i tu, bonica, què surts amb algú?" Ai, no, dir que no tot i que n'estiguis amb tres! Nenes, no digueu mai la veritat que no serveix de res i no en pots gaudir...
No havia descobert els avantatges de la hipocresia, jo... Gràcies 2007 per mostrar-me aquesta meravella tot i que no l'hagi posat en pràctica...encara!
Suposo que sóc una persona que aprecio molt la hipocresia perquè... no en tinc! I n'estic aprenent. N'aprenc tant cada dia! Però no mostraré pas que en sé perquè, cal ser hipòcrita. Els que no diuen mentides són simples, tan senzills, tan fàcils d'embolicar, ai, quina poca sofisticació! Però com pot ser que encara quedi gent així? S'hauria de prohibir a aquesta gent sortir de casa, vés que no facin malbé la reputació d'algú!

jueves, diciembre 27, 2007

Benazir Bhutto got killed today

Al llegar a casa después de un largo día de trabajo tras las vacaciones (que no se preocupe nadie que mañana vuelvo al trabajo pero después... ¡hasta el día 3! ¡Qué grande es la felicidad en la casa del pobre! :P) llego a casa, después de un paseo de 2 horitas (hay que mantener el tipo que no hay capoeira hasta después de Reyes) y con las noticias me entero de la muerte de Benazir Bhutto, la líder de la oposición a Musharraf, hoy, a escasos días de que se celebren las elecciones en Paquistán.
Aunque se está acostumbrado/a a oír semejantes atrocidades de atentados suicidas procedentes de determinados lugares del planeta, no dejo de sobrecogerme. Lógico que Bhutto no era una mujer cualquiera paquistaní (la posición privilegiada de su familia en aquel país, su educación en universidades extranjeras, su independencia) y que también cometió errores durante sus mandatos. Pero abogaba constantemente por la democracia en un país asolado y aterrorizado por dos amenazas: el ejército de los hombres y el "ejército de Dios" o bloque islamista. Y el simple hecho de su presencia, como mujer, en un gobierno de un país mayoritariamente islámico era un símbolo de que otro mundo es posible.
Un tanto apesadumbrada me refugio en el pequeño "alivio" que significa vivir en un país aparentemente democrático, sin duda, en un ambiente mucho más relajado y libre, aunque quede tanto por hacer. Pero no me quedo con el hecho de que se haya matado a una mujer que asumía el poder y contaba con miles de seguidores: se ha querido limitar a tantas personas, hombres y mujeres, que en Paquistán luchan por ser un poco más libres, tener una vida mejor, más seguridad, menos violencia, que incluso huyen de su país...

miércoles, diciembre 26, 2007

Creo que ya he aprendido lo que debía

Esta noche algunos fantasmas se despiertan: hace 3 años estaba en el hospital. Hoy estoy contenta de estar incluso aburriéndome en mi casa, bien!!
Ayer me di cuenta de algo: quien no quiere darte un espacio en su vida puede llegar a inventarse o a buscar mil excusas.
Quien no me quiere en su vida, no merece tenerme.
Estoy llena de vida, de ilusiones, procuro serme sincera y serlo con quienes me importan, incluso también con los que no. Hasta ahora he sido prudente, como pidiendo permiso en la vida de alguien: aunque pueda que me merezca eso NO LO QUIERO y no voy a seguir consintiéndolo. ¿Qué será que lleva a una persona a abrirse a ti por completo, a aceptarte por completo, a abrir DE PAR EN PAR su vida? Sí, "ésta es Caro, una amiga a la que quiero mucho". Caro, mi madre, mi hermana, mi jefe, mis amigos del rugby, mi sobrina, el portero del edificio donde trabajo... No es difícil decir "quiero esto de ti, por favor (con educación sobre todo! :P)" ¿Tú quieres dármelo? Sí, no... lo que sea.
Los malditos juegos de inseguridades tapadas, de tanteos, NO PUEDO MÁS. Creo que ya he aprendido lo que debía aprender en este caso. Yo he estado dispuesta a hacer sacrificios del ego, darme, darme sin medida y lo he hecho. Pero sólo he sido yo y es un círculo vicioso que no va a ninguna parte y sin pretenderlo me corroe. NO PUEDO MÁS. No acepto más.
Vaciar la vida de lo que ya no utilizas o no quieres... Vaciar, vaciar...

domingo, diciembre 23, 2007

Aprendiendo a vaciar...

PRINCIPIO DEL VACÍO (Joseph Newton)

¿Tienes el hábito de juntar objetos inútiles en este momento, creyendo que un día (no sabes cuando) podrás precisar de ellos? ¿Tienes el hábito de juntar dinero sólo para no gastarlo, pues piensas que en el futuro podrá hacerte falta? ¿Tienes el hábito de guardar ropa, zapatos, muebles, utensilios domésticos y otras cosas del hogar que ya no usas hace bastante tiempo? ¿Y dentro de ti? ¿Tienes el hábito de guardar broncas, resentimientos, tristezas,miedos, etc.? No hagas eso. Eso es anti-prosperidad. Es preciso crear un espacio, un vacío, para que las cosas nuevas lleguen a tu vida. Es preciso eliminarlo que es inútil en ti y en tu vida, para que la prosperidad venga. Es la fuerza de ese vacío que absorberá y atraerá todo lo que tú necesitas. Mientras tú estás material o emocionalmente cargando cosas viejas e inútiles, no habrá espacio abierto para nuevas oportunidades. Los bienes precisan circular.Limpia los cajones, los armarios, el cuarto del fondo, el garaje. Da lo que tú ya no uses. La actitud de guardar un montón de cosas inútiles amarra tu vida. No son los objetos guardados los que estancan tu vida, sino el significado de la actitud de guardar (No es el HECHO, sino la INTENCIÓN). Cuando se guarda, se considera la posibilidad de falta, de carencia. Es creer que mañana podrá faltar, y tú no tendrás medios de proveer tus necesidades. Con esa actitud, estás enviando dos mensajes a tu cerebro y a tu vida:1º No confías en el mañana 2º Crees que lo nuevo y lo mejor NO son para ti, ya que te conformas conguardar cosas viejas e inútiles. (O sea, reforzamos la conciencia de ser miserables.)

Deshazte de lo que perdió el color y el brillo y deja entrar lo nuevo en tu casa y dentro de ti mismo.

Building the path to find my twin soul

Chances are you've met through a set of unusual circumstances that were totally unplanned and unexpected.
There is a powerful, instantaneous feeling that you have known the other before.
You felt an immediate and deep connection for one another.
There is an electrifying feeling between the two of you that words cannot describe.
The relationship is immediate, as though no time had been lost since you were last together.
It feels as though you had never really lived before the reunion occurred.
You feel a deep sense of sacredness and unity with God that you've have never known before.
It brings on feelings you never thought possible.
The two of you are inseparable.
When you look into each other's eyes, time and space have no meaning.
There are no barriers between the two of you. The relationship is a totally open one.
Your conversations seem to go on forever.
The two of you have a strong urge to serve humanity in a deep and meaningful way.
You give to the other and never think of receiving in return.
There is a special sacredness to your relationship that transcends anything you've ever experienced before.
You still have karma with your twin from previous lives, but the two of you resolve it all with total forgiveness and unconditional love.
Neither one of you are dependent on the other for your sense of self.
There is a strong sense of unlimitedness eternity to your feelings.
Your feelings for each other are very spiritual.
There are no restrictions within the relationship. All is freedom without the need for ownership or control.
The two of you know without doubt that you have been brought together for a reason.
You do not compete with one another nor do you pretend to be other than who you are.
In spite of your sameness, there is no doubt you feel a sense of completion through the other.
Trust, patience and acceptance of each other's weaknesses happen automatically.
There is a great sense of purpose and meaning to the relationship.
Your sexuality with one another is a sacred act that celebrates the unconditional love you have for one another.
The two of you become more and more one, without losing your individual identities.
When you look into the other's eyes, you see yourself.
You experience a sense of completeness that is without comparison.
The degree of intimacy and friendship the two of you develop is without parallel.
You recognize that the two of you are Godmates.

I was blind but now I seeeeee

viernes, diciembre 21, 2007

Just feel like...

Just feel like feeling your smooth
brown skin on my lips
surrounding me
inside of me...
Just wanna feel you right deep on my eyes
deep on my bones
Highly beer-rating on my blood
I can't deny I want you...
Can't deny I've dreamt of you
100 times before I met you
Your voice on the other side of the phone
your French-accented Spanish you
keep speaking...
cheri, je t'en pris parle-moi en français...
lorsque tu m'embrasses

martes, diciembre 18, 2007

Mis dos mayores deseos


Como una palmera que crece en el lugar más insospechado, más difícil, donde nadie espera que lo haga... Así tiene que ser...
Llevo unos días pensando (he tomado decisiones sentimentales últimamente que afectan la percepción de las cosas; me siento tan a gusto conmigo misma, sin embargo) qué es lo que quiero que se dé en mi vida. Recibo un mensaje de una amiga "obtenemos lo que proyectamos", "encontramos lo que pensamos". Luego ayer, tras ver "Persépolis" de Marjane Satrapi (http://www.sonypictures.com/classics/persepolis/; memorable la mítica canción de Survivor "Eye of the Tiger", cómo pone las pilas), me dije que la única solución, la actitud a tomar es la de lucha, continua alegría, esperanza, fe y seguir día a día.
Y siendo sincera conmigo (ayyy, ésta mi penuria perpetua... mi auto sinceridad, que no sinceridad automática :P) tengo dos deseos, dos anhelos vitales. Como fruto de mi postura de proyectar lo que pienso y deseo y así obtenerlo, ahí van (el orden de los factores no altera el producto):
1. Desarrollarme como ser humano y profesional consiguiendo el margen de libertad, independencia, alegría e inteligencia que todo mi sistema físico, mental, psicológico y espiritual sea capaz de obtener; esforzándome por evolucionar en la profundidad de mis creencias, cuidando cada uno de mis aspectos, sin aferrarme a otra cosa que no sea la eternidad.
2. Desear con toda el alma, luchar porque ello se dé en esta existencia humana encontrar el alma gemela, vivir el amor verdadero, no el amor fascinante, volátil, que me haga renunciar a quién y cómo soy; encontrar ese alma gemela que al mirarme a los ojos reconozca, como yo lo haré con él, quién soy yo.
Y para rematar los deseos, un tercero (siempre los números impares me han dado mucha más suerte, mi número de la vida es el 9, marcada por 3 y 5): que el frío de las épocas de invierno de la vida no logren congelar este amor infinito que soy yo, que siento en mi interior.

domingo, diciembre 16, 2007

De tanto regalarlo...

En el blog de una amiga francesa encontré esta poesía suya que tengo que aplicarme en este momento de mi vida : http://sista-dina.over-blog.com/
Seguir adelante
Seguir adelante
Tragarse los disgustos de la vida
Tragarse este gusto amargo
Ignorar los dolores del alma
y pasar pagina
Seguir adelante
Luchar contra su cuerpo
Apretar los dientes bien fuerte
y seguir avanzando
en esa vida
Seguir adelante
Olvidar su corazón
y no pensar en nada
Cerrar las barreras
y mirar hacia allá
Seguir adelante
Tengo que seguir adelante...
Mi amiga tiene razón, como también la tiene otra amiga mía cuando recuerda insistentemente, una y otra vez, cada vez que puede poner una cita de Herman Hesse (del libro "Demian" que recomiendo encarecidamente): "Quien quiere nacer deberá primero destruir un mundo". A veces he creido haberlo hecho, haber conseguido nacer de nuevo pero reconozco que el salto final, el que quizá me hiciera nacer de nuevo... ése no lo he hecho. Tengo miedo. Miedo de tener que endurecer el alma, porque sólo así resistiría los embites posteriores.
Si fuera más egoísta, si pensara sólo en poseer a estas alturas haría tiempo que estuviera ya en pareja. Reconozco que es posible que me hayan querido (y me quieran) más de lo que yo soy capaz de querer. Pero por algún motivo se me dio un don (en las tardes de domingo que no paso abrazada a un cuerpo querido... pienso que sea una maldición) de ver a los demás, de saber qué va a suceder antes de que ocurra, de no exigir, ésa es la palabra: Caro no exige (aunque sí lo hace la Caro chiquitina, la niña que reclama atención y cariño, comprensión), Caro comprende, entiende, sabe que la vida sigue, la mujer que acepta que la vida sea así, que reconoce que en ocasiones se ha encontrado con personas magníficas que, de otra forma, no hubiera nunca conocido. Permanentemente en el puerto con un pañuelo despidiendo, dejando que se lleven otro cachito de mi corazón. Que aunque lo tenga grande (no es banalidad, es que tengo una hipertrofia congénita en el ventrículo izquierdo; puede que de ahí venga la sensación de que me explota el corazón dentro del pecho, bum, bum, bum, bum, el artesano de mis ritmos cardíacos; el que durante año y medio me dolía y dolía, dejaba un dolorcito por los cachitos que se me clavaban en la piel, después que se rompiera...) temo que un día se acabe de tanto regalarlo...

sábado, diciembre 15, 2007

After a rebirthing bath

Thinking of what we don't have is always the best way to become unhappy. Knowing this, however, does not prevent you from doing wrong from time to time. Alone at home, feeling kind of moody, just preventing from falling into the arms of dispair... I dipped into a bath in my not that big tub; anyhow wanting could I resist that distressing feeling...
The bathroom's ceiling so irregular, lighted by the never weakened candle lights I "inherited" when my godfather died in 2005... I feel calm, willing to trust life, forgetting the thoughts that bring me discomfort, forgetting lust that makes me feel jealous... Mine I can only call my body, not even my thoughts. Mine is the attitude, mine is the learning; just wanted to go forward, keep on learning.
I say goodbye this time with a smile, knowing I had to before saying hello. How come I know this sort of things? How come I know that and other things... How come people are so transparent for me? I wish I couldn't see, I sometimes wish I couldn't even see what's going next but I know and can't hide myself. This time I've learned to dip into the situation, to break my own limits, respecting myself, ALWAYS, loving myself, FOREVER, but a gentle and risk-taker being.
I love myself, I enjoy my company... the only one that will last till the end of my days...

jueves, diciembre 13, 2007

Mamma mia, la famiglia!!!

Me gustaría poder decir que mi familia es mi mayor apoyo, mi mayor consuelo, donde me he sentido siempre comprendida y amada... Pero no ha sido así, en cierta manera sigue sin ser lo que debiera ser... sólo es...
Tan diferentes a mí, a mi manera de relacionarme: donde yo me abro a los demás, en busca de alguien afín, ellos cierran filas para encontrarse sólo a ellos, cerrados ante el mundo... Mi visión del amor es abierta, abrir, libertad para ser y dar, para crecer, un refugio de cariño no una muralla... Llevo muchos años rompiendo moldes, los últimos los rompí en 2003 cuando murió mi padre...
Si yo fuera una escritora o una artista famosa sería una de esas de las que se escribiera "no se llevaba demasiado bien con su familia"... pero como diría Concha Buika, "artista no es quien pinta o canta, sino quien hace de su vida un arte".

lunes, diciembre 10, 2007

À la fin... je te quitte...

El sábado recibí dos llamadas casi simultáneamente. Decidí atender la primera, no por orden de llegada sino porque quise atender esa y no la otra, total a la otra persona iba a verla así que... Y al otro lado de la línea su voz cálida, con ese acento francés suyo tan peculiar... Llamaba para verme: él siempre quiere verme, siempre se entrega. Le dije que el domingo le llamaba...
Mientras me echaba la siesta llamó y no atendí el teléfono, sumida en el sueño que debía ser reparador y, en cierta medida, lo fue. Así que he quedado con él hoy, sabiendo cuál iba a ser la conversación, sin evitarla, sabiendo que debo aclarar lo que pensé había quedado claro.
Esos lindos ojos pardos que me miran, su sonrisa, esos labios gorditos que juegan con el aire... Me pregunta con la mirada, le contesto lo que en el mar decidí, por eso necesitaba ir al mar. Yo no soy una persona egoísta en el amor, quizá debiera serlo para "conseguir" relaciones pero yo sólo deseo conseguirme a mí misma y quizá un día hallar el AMOR, así con mayúsculas, romántica empedernida yo... Como no soy una persona egoísta (lo cual no quiera decir que no sufra como buena serpiente de ciertos arrebatos de ira y posesión... se nos hace difícil a las serpientes ver otro "veneno" donde colocamos el nuestro) he decidido no entretenerle más. Puedo decir, por experiencia, que es uno de los hombres más hermosos que me haya encontrado a lo largo de mi vida. El tan deseado hombre tranquilo de mis plegarias, cariñoso, amable, valiente, SINCERO, inteligente, divertido. Un hombre, un carnívoro empedernido, que en ningún momento me ha preguntado el porqué de mi vegetarianismo (hasta un día en su casa, sabiendo que yo iba a quedarme casi todo un fin de semana, descubro seitán, hamburguesas vegetales y patés de tofu), que discute conmigo de política, de filosofía, de cualquier tema sin exaltarse, al que le faltan manos para tocarme y ganas para dejarse tocar...
Hace como dos meses, reflexionaba yo en voz alta aunque había un interlocutor. Me preguntaba yo si es posible estar en una relación en la que se está bien, se aprecia a la otra persona sin amarla... Le conozco desde finales de agosto, le veo viajar una y otra vez a Francia, de chantier en chantier, regresando una y otra vez a mí cada día que está en su casa de Sant Cugat. ¡Y es tan hermoso! Como quisiera amarle bien, como quisiera poner mi corazoncito en sus manos y decirle, "amor, esto es para ti". Él sabe que han habido y hay otros... ninguno me despierta esta generosidad que siento hacia él, hacia la forma en que se entrega libre, consciente, completo. Él conoce esa información porque yo se la di desde el primer momento en pago a su honestidad y sinceridad. Aun así me regala tardes de besos, de calma, relajando mis estados hormonales, ¡qué feliz soy de haberle conocido! Pero no le amo y él necesita más, la semana pasada me di cuenta cuando vi la forma en que me miraba, en que me tocaba... Y debo dejar de entretenerle porque él no sabe decirme "no", todo es "comme tu veut, petite" (mide 1,95 m así que... me viene como anillo al dedo lo de "petite", pequeña, vamos), "si ça te dit" (si te apetece); porque a él no le importa si voy y vengo mientras vuelva a él. Ésa es la sensación que tuve cuando le conocí, mi vista nublada por un mal trago que me sentó como un tiro, saltando en las "Festes alternatives de Sants", ahí tranquilo en medio de sus alocados compañeros de equipo (juega al rugby, a fe que le encanta el deporte éste porque bien vimos partidos y todo eran botes en el sofá), le faltó tiempo para venir directo a hablar conmigo... Y me dio un vuelco la mente, el cuerpo, el corazón... pero no el alma. Y yo siempre sé en el primer momento que veo a alguien lo que ese alguien va a ser en mi vida... ¡sin sorpresas, ayy!
Hoy ha sido la primera vez que le he visto enfadado: "tu ne veut pas quand même essayer!" (¡ni siquiera quieres intentarlo!) .Y ahí recuerdo una frase que alguien me dijera una vez... "yo no sé querer, esto que siento es desconocido para mí, enséñame a querer, nena" Y no pude porque nadie puede enseñarnos lo que no queremos aprender. Creo que se trata de eso: yo no quiero aprender a vivir lejos de alguien que desee, que ame. Ya he vivido alguna que otra relación a distancia y no podría con otra, más aún cuando no amo como debiera, como sé porque no me siento al 100 % aunque estoy mejor, tengo todavía algo que aprender que estoy viviendo actualmente, que estoy dejando que ocurra para reafirmar mi sentir, mis creencias, mi forma de ser... Por eso estoy arriesgando, arriesgándome, sólo así aprenderé a vivir, a seguir hacia delante.
Me he despedido de él, no voy siquiera a entretenerle con una "amistad" para no sentirme mal, para hacer ver que soy civilizada. En este caso creo que lo civilizado es respetar a esa persona que admiro y no me causa sino una sensación de paz, dejarle andar sin detenerle, sin ser un lastre. Lo civilizado ha sido despedirme de él, de su cuerpo, despedirme con mi cuerpo, sin obstáculos ni protecciones del ego. Y he llorado y él también y luego nos hemos reído, de pura felicidad corporal, de cansancio...
Al arquitecto de mis sueños le dejo vía libre para que encuentre a la mujer de los suyos... Al mulato lindo cuyo brazo ha sido más que una almohada le digo que, en mí tiene un espacio para siempre, que me ha hecho creer de nuevo en la posibilidad de enamorarme y de que un hombre se enamore de mí. De darme cuenta de que el amor no exige ni cuestiona sólo da.
Thier... cariño, gracias por existir. Tu cariño ha hecho por mí lo que no logré yo sola: que tenga fe.

domingo, diciembre 09, 2007

Estoy derrochadora

Estoy clara en cómo soy y lo que quiero y por eso me doy con libertad, cometo excesos, regalo mis besos, sin necesidad de buscar una continuidad o "estabilidad" amo, hago el amor, entrego energía, intercambio pasión por pasión, me fundo en un beso suave, lo dejo convertirse en un arrebato, cada vez más intenso, una danza cada vez más intensa.
Soy sincera conmigo misma y supero los miedos que me hicieran caer en convencionalismos que no siento: me doy con libertad porque libre soy. Y me busco, es una búsqueda constante de mis rinconcitos, de mi fuerza, de mi inteligencia y pasión. Acepto a los demás como son porque me acepto a mí misma aunque estoy dispuesta a cambiar lo que pueda cambiar y no me acabe de gustar de mí.
Veo al hombre que me dice "vente a mí casa, vente conmigo, ¿quieres?", me suena medio a petición, medio a prueba. Me coge de la mano, me arrastra un poquito, "vente". Le noto que me mira un poco sin comprender por qué me paro. Y no dudo en irme con él, mi duda sólo estaba en si iba a entender la forma en la que me voy, en la que me doy, dándome sin perderme, entregándome pero mía, por siempre, para siempre mía... Y no tuve la conversación que llevaba unos días pensando: sin un poco de alcohol en el cuerpo es retraído, le veo nervioso, midiendo las palabras cuando si no supiera que sólo tiene que ser él, atreverse a mostrarse tal cual, sin adaptaciones varias y eso me frena... A veces a algunas personas les cuesta ser ellos mismos, bueno, de hecho, a veces nos pasa a todos. A veces también hay que aprender a ser otros, otras, a adaptarse, a descubrir nuevas facetas. Sin duda, la conversación pendiente la tendré la próxima vez, estoy decidida y cuando estoy decidida a algo, sólo lo hago, así, ya... Sobre todo porque nos hará bien... eso creo...
Me tomo a la ligera, supero mis "barreras emocionales", me doy, es un derroche de mí lo que entrego... tengo para cuatro vidas, me siento así, sobrada, jejejejeje... Y a cada paso que doy me respeto más porque soy cada vez más yo, sin un traje de justiciera, deshaciéndome del último reducto de la faceta estricta de un carácter estrangulador que me impedía VIVIR, en mayúsculas. Yo en esta vida, quiero ir a mí, irreductiblemente todos los días, sintiendo las penas y las alegrías, proponiéndome nuevos retos y quizá haya uno cultural que se dé en mi vida. Sé que tengo que potenciar el movimiento en mi caminar por el mundo porque es lo que siempre he deseado, tengo que luchar por ello, aunque no sepa cómo a veces, dejándome inspirar por quienes también desean lo mismo...
El alma puede tocarse y a veces los caminos hacia ella son los que menos imaginamos. Las almas no tienen sexo pero los humanos sí y si así lo ha querido la existencia, será cuestión de utilizar las partes que diferencian la existencia como hombre y mujer para acercarnos a un cachito del alma, que seguro que así también se logra. No siento vivir todo lo que hago con pasión como una experiencia espiritual, ME ENCANTA que así sea. En ocasiones, en el día a día, yo me impregno de esa emoción y quienes me ven, ven una sonrisa estupenda dibujada en mi cara. No me cansaré de repetir que un día voy a estallar de tanto como recibo. Y cuando es así, doy más, doy mejor...

Hablar francés de nuevo me despierta...

Ayer mientras esperaba entrar al baño de un bar en el que consumí un mojito y una super caipirinha (era enorme: yo no suelo beber aunque últimamente quién lo diría, supongo que es el último derroche antes de que acabe el año y comience de nuevo mi equilibrio vital. Me gusta el vino y la cerveza - por cierto tengo un curso de cata de vinos en enero - pero los efectos que en mí provoca el alcohol... bueno, sólo mi sistema digestivo lo sabe y lo está notando hoy...), escuchaba una conversación entre un grupo de franceses y no podía evitar reírme de alguna de las ocurrencias... En eso estaba cuando me incluyeron en la conversación... tu est française aussi? Non, non, mais j'ai habité en Belgique... ah, tu est belge, donc, j'ai noté qqch de régionale dans ta façon de parler... Moi? Moi je suis espagnole... C'est vrai? Tu parles si bien! (¿tú también eres francesa? No, no, pero viví en Bélgica, ah, entonces eres belga, ya decía yo que había notado un acento en tu forma de hablar... ¿Yo? Soy española... ¿En serio? ¡Pero si hablas muy bien!). Y en esas estaba ahí, esperando para entrar al baño cuando un chico también francés (diviiiinoooo) comenzó a hablar conmigo y nada... ¡me dio su tarjeta! La última vez que un hombre fuera del ámbito profesional me dio su tarjeta... le llamé... y quedamos... y, bueno... necesito practicar el idioma francés porque en el futuro quiero ser traductora jurada y hay una parte de interpretación... yo sólo lo hago por el aspecto profesional... que conste... :P

A mi angelita bloguera

Me gustaría a través de estas líneas dar las gracias a alguien que un día leyó mi blog, no recuerdo si a resultas de yo haber leído primero el suyo o al revés (aiii, como esqueço os detalhes...). Alguien que me habla con un cariño y me dedica palabras, alguien a quien leo y que es toda una inspiración para mí, cuya visión del mundo está repleta de amor, de fuerza, de principios. Esa persona escribe comentarios en mis escritos, me da consejos, me ha animado con el solo hecho de saber que existe, que aunque este blog no naciera con el afán de que otros los leyeran sino para expresarme - aunque confieso que parte de mi intención original era abrirme al mundo, no esconderme más, por lo que la necesaria presencia de los otros se requería - sus palabras me alientan y me hacen sentirme todavía más a gusto conmigo misma.
Es alguien que siento muy próxima no importa que nuestra comunicación haya sido, hasta ahora, meramente un intercambio de mensajes en nuestros blogs; quizá sea el hecho de su origen brasileiro: tengo yo un no-sé-qué con ese país, incluso mi primera amiga a distancia fue de allí, mi tata querida.
Con estas líneas te dejo saber, Joyce, lo mucho que te aprecio, lo mucho que me ayudan tus palabras para ir a mí, para ser yo misma, cada vez más osada, con más fuerza, con más amor en mi interior, tanto que siento que un día de estos de tanto que recibo, de tanto que tengo voy a explotar. Porque me has enseñado, no sabría bien cómo ha sido, que hay que tener paciencia, fe y amarse muchísimo, amar en general. Porque yo creo en la comunión de personas, en la unión de las almas, en la amistad pura que nos lleva hacia nosotras mismas (lo siento, siempre intento emplear el plural en femenino, yo soy mujer, se me hace raro hablarme en masculino). Porque creo que eres uno de esos ángeles que estaban destinados a cruzarse en mi camino.
A ti, mi angelita "bloguera" te mando un abrazo de osa enorme, un montón de besos y mucha energía positiva!

Yo y mi cuerpo redondito, que todo lo cura...


Bueno, aunque no conseguí cargar la fotografía del perfil (a veces la tecnología, mal que me pese, me supera) me ha parecido conveniente cargar ésta porque... me gusta. Me la hice apenas unos días en la playa de Matalascañas (Huelva), cuando la temperatura estoy segura superaba los 20 grados en pleno diciembre, sí, sí! Y vengo de hacer una de mis prácticas espirituales favoritas: mojarme los pies en el mar, en todo mar que visito, no sólo porque el agua me fascine y el mar me vuelva loca sino porque, de esta manera, se honra a Yemayá, la madre de todos los peces, la diosa del mar, la fuerza primigenia. En realidad, no puedo describir qué siento cuando estoy en contacto con el mar y voy dentro de mí, más dentro de mí de lo que nunca creo que pueda ir de otra manera, hacia el agua que me compone y me dota de fuerza y espero que también me enseñe a ser flexible, a fluir...
Estoy aprendiendo a fluir en un sentido que no había hecho hasta ahora, tomándome a la ligera, para volar alto, para volar hacia mí, hacia lo que siento y me conmueve... Dejando que otras personas me enseñen cosas, aprendiendo, consolidando mis experiencias, lo aprendido, dejando espacio para cosas nuevas, para que la vida me sorprenda... ¡y a fe que lo hace!
A veces la impaciencia, esa maldición que me persigue (ufff), me hace dudar de mí, no, no de mí, me hace dudar de la vida, de que el río conoce el camino hacia el mar, de que sólo hay que nadar, con cierta dirección y disfrutando cómo el agua penetra por los poros, cómo la zozobra acaricia el alma, cómo la vida recorre todo el cuerpo...

Let's get it on...

Ésa es la canción que yo sería de acuerdo con uno de esos tests de personalidad de una de esas páginas de contacto social a las que me apunté hace poco, gracias a una colega. Y estoy de acuerdo. No sólo porque Marvin Gaye sea uno de los cantantes más sexys de toda la historia de la música norteamericana sino porque el mensaje de la canción es, en definitiva, parte de mi filosofía, parte de mi personalidad. Hoy valorando qué "necesidades" son las más importantes he logrado hacer una clasificación (no incluyo el amor porque es la base de todo mi razonamiento, lo que lo inspira todo así que es inclasificable, queda fuera de la lista, pues!) :
1. Dormir
2. Practicar sexo
3. Extracción biológica de desechos corporales
4. Asearme
5. Beber
6. Comer
Aunque la lista varía un poco dependiendo de si duermo sola o acompañada...

domingo, diciembre 02, 2007

Como la mañana sin luz

Morena, tu piel es morena
como la mañana sin luz,
como la noche con luna,
luna tus ojos...
Estás a escasos milímetros de mis labios,
tu pecho caliente respira,
basta alargar las comisuras
para tocarte
para besarte mientras me beso...
Tu piel caliente,
me arde, me sobrecoge un escalofrío,
conozco esta sensación;
suave me separo para verte
en la mañana aún sin luz...
Me duele el pecho,
sin saber cómo has entrado,
sin saberlo... me acerco a tu piel
desciendo hasta tu cintura...
te despierto, me despiertas,
me bastan unos segundos para tocarme el alma
mientras te toco...

sábado, diciembre 01, 2007

Limpieza

Por fin tuve fuerzas para limpiar y ordenar la habitación, cambiar los muebles de sitio y acomodarme un tanto más... Pero con todo ello vino, casi de la mano, la tan temida reflexión. Y digo temida en esta ocasión porque he estado obviándome un tiempo, sabiendo cómo actuar y qué decir pero ahí dentro... ahí dentro sigo con heridas.
Dicen que uno encuentra lo que fomenta: será por eso que yo he encontrado algunas relaciones que no me satisfacen, superfluas, faltas de alma, personas que no me quieren... será porque no me estoy queriendo bien. Sé que me adentro en un período para afianzar mi carácter: mi carácter es bastante fuerte. Soy una persona vitalista, bastante alegre, con ganas de aprender pero no soporto que me digan qué tengo que hacer, cómo reaccionar, cómo comportarme. El rasgo de mi carácter que menos me gusta: la autoexigencia. Sé que es reflejo de la otrora inseguridad; las personas inseguras (que lo seamos o no ahora no quiere decir que no lo fuéramos durante muchos años) nos aferramos a "supuestas" seguridades con el fin de parecer tan perdidas. Actualmente mis convicciones son las que, en verdad, creo y defiendo pero, en ocasiones, me parece que estoy fuera de época, que lo mío está un paso más allá para esta sociedad, quizá para cualquiera. Y me encuentro a veces en una segregación autoimpuesta. Es curioso que cuando voy a mí, dentro de mí, respiro y respiro, me siento tranquila, feliz, en calma. Con algunas personas esto también ocurre pero con otras... con otras no me siento en absoluto así sino que me irrito, a veces porque no logro que esa persona me vea tal como soy pero sobre todo porque no logro que esa persona me "cuide", me trate como me gustaría... He aprendido a aceptar que las personas somos como somos y que los otros son como son. Yo acepto que haya diferentes formas de ser, me gusten más o menos pero reacciono en consecuencia. Al que se da mucho, me doy si me gusta; al que se da poco, aunque me guste, teniendo en cuenta que ese rasgo no me gusta... no me doy, por mucho que me moleste. Actualmente, estoy en lucha conmigo misma...no, no, cuánto daño me hago así...